ولنتاین، سپندارمذگان

در قرن سوم میلادی همزمان با امپراتوری ساسانی در کشورمان، کلودیوس دوم، امپراتور روم عقیده داشت که سربازان مجرد توانایی جنگیدن بیشتری دارند، بنابراین آن‌ها را از حق ازدواج محروم می‌کرد. اما کشیشی به نام والنتیوس( والنتاین )، مخفیانه عقد سربازان رومی با دختران مورد علاقه‌شان را جاری می‌کرد. کلودیوس هم این کشیش را زندانی کرد و در نهایت به خاطر عقد عشاق اعدام شد و سمبلی شد برای عشق. در ایران باستان هر ماه سی روز بود. تمام روز‌ها و ماه‌ها نیز اسم‌های خاص خود را داشتند. برای نمونه روز یکم اهورامزدا، روز دوم بهمن به معنی سلامت و اندیشه که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت بهترین راستی و پاکی، روز چهارم شهریور شاهی و فرمانروای آرمانی که خاص خداوند داناست و روز پنجم سپندارمذ.

سپندارمذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس و فروتن. زمین نماد عشق است، چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامن خود امان میدهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می‌پنداشتند.
هر ماه زرتشتی دارای سی روز است و هر گاه نام ماه با نام یکی از این روزها یکی می‌شود، زرتشتیان آن روز را جشن می‌گیرند. برای نمونه روز پنجم از ماه دوازدهم یعنی روز سپندارمذ از ماه اسفندارمذ. در این روز زنان به شوهران خود محبت هدیه می‌دادند و مردان نیز، زنان و دختران را بر تخت می‌نشاندند و به آنها احترام می‌گذاشتند.
روز سپندارمذ برابر است با روز 29 بهمن ماه و فقط چند روز با روز ولنتاین فاصله دارد.
سپندارمذگان بیست قرن قبل از میلاد مسیح است و ولنتاین سه قرن بعد از میلاد، بنابراین حالا که دارای چنین تاریخ و جایگاهی هستیم نباید به آن بی‌تفاوت باشیم.

« این بود آیین پارسی و آن نیز آیین تازی که بر دار کردند دوازده هزار کودک رومشکان را در قعر باخت نبرد.»