یک ضربالمثل قديمي ميگويد: «موفقيت از هر چيزي موفقتر است» اين گفته بر يك اصل علمي استوار است. به نظر پژوهشگران، عامل عمده و اساسي انگيزش و تحرك در انسان، تصوري است كه از خود دارد. چه حقيقي باشد يا كاذب.
در يك آزمايش، به چند نفر ده معما داده شد تا راه حل آنها را بجويند. اين افراد پس از مدتي تحقيق و تفحص، نقطه نظرهاي خود را ارائه كردند. پژوهشگران براي اين كه بدانند تجربههاي مطلوب يا نامطلوب گذشتة افراد تا چه ميزان در عملكرد آينده آنها مؤثر است، نتايج درست اين آزمايش را اعلام نكردند. به بياني ديگر، كار نيمي از افراد را مطلوب اعلام كردند و گفتند كه به هفت سئوال از ده سئوال پاسخ صحيح دادهاند و نتيجة آزمايش نيمي ديگر را رضايتبخش اعلام نكردند و در حقيقت گفتند كه پاسخ هفت سئوال آنان نادرست است.
بارديگر ده پرسش ديگر در اختيار اين افراد قرار گرفت. ده نفري كه در دور اول كارشان مطلوب اعلام شده بود، اين بار واقعاً كارشان را نسبت به قبل بهتر انجام دادند و كساني كه پاسخهايشان را نامطلوب دانسته بودند، اين بار واقعاً پاسخهايي نامطلوب و بدتر دادند. ظاهراً آنچه ما را به فعاليت و تحرك بيشتر وا ميدارد، تجربه موفقيتهاي گذشته است كه در ذهن تداعي ميشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر